We zitten aan tafel. Onze kleindochter van 7 maanden zit in haar buggy het van een afstandje te bekijken. Met grote ogen observeert ze wat we doen. Ze kan er nog geen chocola van maken, maar dat schijnt haar niet te deren. Ze bekijkt het met interesse. Als ik haar aandacht geef, naar haar kijk en iets tegen haar zeg, haken haar ogen in die van mij. Een stralende lach glijdt over haar gezicht. Er wordt een relatie gelegd. De adem versnelt, de aandacht vernauwt zich. Als ik me weer op het tafelen richt, ontspant ze. De verwondering treedt weer in, de algemene open interesse in wat er gebeurt.

Het doet me denken aan de uitspraken van Ashin Tejaniya. “Maak je niet druk over wat je waarneemt als je maar waarneemt. Heb onbevooroordeelde interesse. Hoe ontspannener de geest, hoe ruimer je waarneemt en hoe meer je de dingen ziet zoals ze zijn. Heb geduld en vertrouw op het innerlijk systeem dat op een gegeven moment vanzelf verbanden gaat zien. Oorzaak en gevolg. Het ontstaan en de vertekening van afkeer en begeerte. Zo groeit wijsheid vanzelf en van nature.”  (in mijn eigen woorden)

Ze lijkt precies op die manier waar te nemen. Het natuurlijke systeem van leren, van uitvogelen hoe het zit, draait kalmpjes op de achtergrond. Er is nog geen noodzaak het allemaal te weten. Het ‘niet weten’ heeft nog alle ruimte. Dat zal veranderen. Het hoort erbij, bij opgroeien. Bij leren zelf je weg in het leven te vinden zonder daarvoor afhankelijk te zijn van die groten, die dat allemaal al kunnen.

Als we naar buiten gaan voor een wandeling, zie ik hetzelfde gebeuren. Ze heeft een open verwonderde interesse voor alles wat in haar blikveld verschijnt. Bomen, auto’s, dieren, langslopende mensen. Het is allemaal welkom in haar ontspannen blik. Het mag allemaal binnenkomen. Tot ik het ‘er niets mee hoeven’ verstoor door dingen te benoemen, aan te wijzen, te duiden. Haar onbedoeld duidelijk maak dat het ene belangrijker is dan het andere.

De zoeker in ons zal dit zonde vinden, ‘Zorg dat het behouden blijft!’ Vergetend hoe bevrijdend het is te weten en te kunnen wat die groten allemaal weten en kunnen. Niet meer afhankelijk te zijn. Het is de onstuitbare drang van het leven. Het is nodig te weten wat een auto is, een paard, hoe je een boterham smeert, wat 1+1 is. Vraag een kind wat het wil worden: GROOT! Ook al raak je dat onderzoekende pure kijken kwijt in het proces van weten hoe het allemaal werkt.

Zelf zie ik het spirituele pad als een weg om daar weer te komen. Het niet weten weer plaats te geven. Maar nu in een volwassen lichaam. Opnieuw ontdekken wat het leven is, met diezelfde onbevangen open interesse die bereid is alles binnen te laten.

In het volwassen leven is een diepere ontspanning in de geest mogelijk. Omdat je al volgroeid bent, kun je zonder begeerte zijn. Zonder meer, verder, groter. Ook zonder spirituele begeerte! Opgewekt door boeken en verhalen; gevoed door de beelden die we op grond hiervan gemaakt hebben, inclusief de beelden die we hebben van mensen die we als verlicht zien. Ideeën die openheid in de weg staan.

‘Stop met zoeken, begin met vinden’ was een gevleugelde uitspraak van mijn leraar Jeru Kabbal. Een zoeker blijft zoeken, de blik gericht op een niet bestaande toekomst. Een vinder blijft vinden, in de rijkdom van het alomtegenwoordige nu. Thuiskomen is de werkelijkheid zien. Die is zo dichtbij, dat je er makkelijk overheen kijkt.

Het enige wat tussen jou en de werkelijkheid staat zijn ideeën. Zie ze voor wat ze zijn: niets werkelijks. Laat ze varen. Adem en ontspan. Als het zoeken stopt, kan het vinden beginnen. Hier, aan de keukentafel. Het leven zal je opnieuw verwonderen.

Hoe kwam je als harpiste in contact met spiritualiteit?
‘Ik had een druk leven met twee jonge kinderen, een relatie en mijn baan als beroepsmuzikant. Een vriendin vroeg me mee naar een meditatiebijeenkomst. Die muziek en dat intensieve ademen… het was een mind-blowing energie-ervaring. De tranen liepen over mijn wangen. Na afloop waren alle kleuren helderder. Er was ruimte in mezelf en het inzicht; zó kan het ook nog. Na die ademmeditaties was ik een leukere moeder. Meer aanwezig en ik liet de kinderen meer binnenkomen.’

En hoe kom je dan tot de stap om spiritueel leraar te worden?
‘Jeru Kabbal kwam naar Nederland voor een Clarity Proces workshop, ik was enthousiast en werd zijn leerling. Na enkele jaren volgde ik, uit nieuwsgierigheid, de trainersopleiding. Toen overleed Jeru, ik werd gevraagd om mee te doen met een groep die middenin een proces zat dat ik eerder helemaal met Jeru had gedaan. Ik kende bepaalde technieken en processen die zij niet nog niet kenden. Ik liep mee, maar al snel vroegen ze mij om het programma te maken. Een stemmetje binnenin mij zei: jij hebt ze iets te geven. En, ik zal het nooit vergeten, toen ik begon te vertellen zei iemand; ik moet mijn aantekeningen halen. Iedereen begon te schrijven. Daar is mijn leraarschap geboren.’

En toen hing je je harp aan de wilgen?
‘Als musicus werd ik het meest blij van het geven van concerten. Op de mooiste momenten smolt alles samen en werd je met z’n allen opgetild. Dat voel ik nu net zo als ik groepen begeleid. Met een muziekinstrument moet je uren studeren, dat doe ik nu ook. Mijn dag begint met yoga-achtige oefeningen en een stiltemeditatie, daarmee ben ik ook zo een half uur tot anderhalf uur verder. Meditatie is het schoonhouden van de geest.’

Vertel eens hoe Quantum Light Breath (QLB) in z’n werk gaat?
‘Bij QLB zit je altijd rechtop, of staand, zo blijf je in je eigen kracht. Door dat intensieve ademen worden oude emoties losgemaakt. Waar we last van hebben is dat we toen niet de steun hebben ervaren waar we naar verlangden of de omgeving hadden waarin we konden rusten. Dus het lichaam wil zich daar vaak aan overgeven, om dat in te halen zeg maar. Rechtop in je eigen kracht, helpt je ook om je minder te identificeren met wat losgemaakt wordt. En je gaat zo minder snel in het drama op.
De meditatie wordt begeleid in alle veiligheid. Als mensen dat weten, dan nemen ze hun eigen verantwoordelijkheid. Dat is voor mij de kern van het spirituele pad. Er wordt een enorm vertrouwen gelegd in je eigen kracht, vermogen, intuïtie en intelligentie, je komt in contact met je eigen innerlijke goeroe. Bij het loskomen van emoties kunnen er tranen stromen. Als dat tot rust komt, ervaren de meesten contact met de innerlijk stilte die er altijd al is. En zelfs al vliegt er een verstorende gedachte voorbij, dat contact is hersteld.’

Maar hoe verbind je QLB met Clarity?
‘In het Clarity Proces, en eigenlijk al in de meditatie, ervaren veel mensen dat ze happy zijn met niksdoen, via hun adem in het hier en nu zijn en dat dat diepe vervulling geeft. Dat noem ik realiteit. In eerste instantie benader je die met je zintuigen. Door adembewustzijn in je dagelijks leven toe te passen kun je heel duidelijk zien en ervaren wat er gebeurt als je je aandacht verplaatst van je denken naar je adem, eigenlijk van je denken naar het hier en nu. Je adem is altijd in het nu en ook wat je deelt met alles en iedereen. Zojuist kwam ik uit de metro op het Rokin en daar, tussen alle auto’s en mensen, vloog één vlinder. Die fladderde en ademde in dezelfde lucht. Wij deelden dat moment. Je hoeft alleen maar je aandacht aan je adem te geven en dan zie je dat je ongescheiden bent van alles wat leeft. Dat zoeken we, het gevoel dat we deel zijn van het grote geheel.
Wat me ontroert, is dat het letterlijk ieder moment vernieuwd. Alleen de geest houdt vast aan het verleden, aan de beelden van ‘wie ben ik?’. Het betekent dat je bij iedere ademhaling niet meer diegene bent van daarvoor. Je verlangt naar een verandering, een bevrijding. Leven in de ademhaling geeft je dat.
Door het Clarity Proces kun je de diepere onbewuste lagen van het denken – die programmering – onderzoeken. In workshops werken we veel samen met de natuur en gebruiken we ook regressie- en therapeutische technieken om de geest rustiger te maken. De echte herprogrammering komt op het moment, dat je dat nieuwe besluit in relatie brengt met nu.
Dat gaat hand in hand met wat in de mindfulness zo belangrijk is: dat je zintuiglijk ook werkelijk dat moment ervaart. Je werkt samen met anderen, maar de verantwoordelijkheid ligt bij jou, je leert om dat zelf te doen, het is meteen toepasbaar, zodat je het thuis ook kan voortzetten.’

Je noemt jezelf verlicht op je website. Is dat niet ongemakkelijk?
‘Mijn eigen verlichting zou ik niet willen vergelijken met die van een Boeddha of de Dalai Lama. Ik zeg: huis-, tuin- en keuken-verlichting, maar wel degelijk een verlichting. In de letterlijke zin van het woord.’

Wat je ziet, wat je ervaart, is je verbeelding ervan. En de verbeelding is het gevolg van het overlevingsmechanisme in het lichaam dat dit beeld nodig heeft om te kunnen functioneren. Net zoals een robot eigen camerabeelden moet maken en analyseren om zijn weg te kunnen vinden.

Het ontwikkelen van het vermogen om de verbeelding en het werkelijke niet meer door elkaar te halen, zou je ‘je zoektocht’ kunnen noemen. Hoewel dat een misleidende term is. Als we iets zoeken, dan maken we er een beeld van in onze geest en kijken of we ergens iets zien dat er op lijkt. Als je dit op de spirituele zoektocht toepast, ben je bij voorbaat verloren. Het zal je ertoe aanzetten om te willen luisteren naar mensen die praten over wat de realiteit is. Het zal je ertoe aanzetten om te willen begrijpen waar ze het over hebben, er boeken over te lezen. Dat wil zeggen: je eigen beelden te maken op grond van die van anderen. Mijn tip: doe dat niet! Blijf uit de buurt van iedereen die een poging doet de werkelijkheid te beschrijven. Lees er niet over, praat er niet over. Het brengt je verder van huis.

Als de realiteit kon spreken, zou ze zeggen: “Maak geen beelden van mij, want ze zullen verhinderen dat je mij vindt.”

Vertrouw erop dat als de sluiers vervagen (het verbeelden tot rust komt) je het vanzelf wel ziet.  Waarbij een blinde net zo ziend is als een ziende in dit geval, want aan je ogen heb je niets.

Een van mijn favoriete citaten van Nisargadatta is: Thoughts are just ripples in the mind. When the mind is quiet, it reflects reality. When it is motionless through and through, it dissolves, and only reality remains.

Ik wil je niet ontmoedigen, maar de bottomline is: de werkelijkheid is niet waar te nemen, alleen de spiegeling ervan die in de geest wordt gemaakt. Hoe stiller de geest, hoe zuiverder de spiegeling. Die zuivere spiegeling kun je een ontwaken noemen. Dat wil zeggen, het waarnemen van de werkelijkheid, ontdaan van alle interpretatie, ontdaan van alle ballast, ontdaan van de irreële scheidingen en identificaties die worden aangebracht vanuit het natuurlijke streven naar zelfbehoud.

Toch is er een volgende stap mogelijk. Of stap? Een toestand. Een genade, waarbij de stilte zo diep is, het vertrouwen zo groot, dat de geest voor een moment volkomen stilvalt. Door en door. Zodat zelfs het spiegelen een doen teveel wordt. Dan blijft alleen de werkelijkheid.

Golft water, dan weerspiegelt het de maan in fragmenten die allemaal een eigen leven lijken te leiden. Hoe meer het water tot rust komt, hoe getrouwer de spiegeling. Maar nog steeds is de spiegeling niet de maan. Ook niet als je je omdraait en je de directe spiegeling van het licht in je eigen geest waarneemt. Hoe zuiver, hoe ik-loos, die spiegeling ook is. Pas als het mechanisme van spiegeling zelf ontspant, onthult de werkelijkheid zich. Maar dan is er geen waarnemen; geen waarnemer, geen waargenomene. Dus waar praten we over? De pogingen van de geest om er achteraf toch vorm aan te geven. Omdat hij niet anders kan. En dan buitelen de metaforen en associaties over elkaar. Hoe mooi en kunstig ook, allemaal niet dat. Golven in het water.

Breng de geest tot rust, en ga het avontuur van niet-weten aan.

Waarover gaat Clarity? Taetske: “Het gaat over zelfkennis. Met als doel om te ontwaken uit de droom die door het denken wordt gecreëerd. Jezelf en de werkelijkheid ongesluierd waarnemen. Op de korte termijn grondt het mensen in hun dagelijks leven. De ervaringen zijn vaak erg persoonlijk omdat het samenhangt met de thematiek die je zelf inbrengt. Maar bijna iedereen ervaart een vorm van diepere ontspanning en acceptatie van het leven dat ze al hebben.”

Je noemt het een ‘weg met twee poten’

“Ja. De ene poot is de mind en de andere poot is de werkelijkheid. We stoppen in beide evenveel energie om het diepgaand te leren kennen. Dat doen we met behulp van vijf stappen: ontdekken, ontvouwen, bevrijden, eenheid en helderheid. Je krijgt daardoor zowel zicht op de onderliggende oorzaken van je problemen, als dat je leert om in het nu te leven. Het uiteindelijke doel van Clarity is het vinden van een antwoord op de vraag: Wie ben ik?”

Is het een systeem?

“Ja, een systeem dat je helpt om ontspanning te vinden door de denkwereld te kunnen scheiden van de werkelijkheid. Het maakt een eind aan overbodig lijden. De bron van bijna al onze problemen en spanningen ligt in het niet kennen en niet kunnen omgaan met onze eigen onbewuste patronen en overtuigingen. We geven mensen verschillende technieken om dat te onderzoeken en om er zelf mee te kunnen werken. Daarmee krijg je niet alleen de sleutel tot zelfkennis in handen, maar het zet je ook op je eigen benen. Je kunt het Clarity Proces ook een methode noemen. Hoewel alle technieken gericht zijn op het loslaten van de overbodige oude angsten en verlangens die het lichaam en het denken in een kramp houden. Dat brengt je in een toestand waar het methodeloze ‘op het nu richten’ mogelijk is in een diepgang die je anders niet kunt toelaten.”

Is het een therapie?

“Alle processen zijn zo ontworpen dat je ze zelf kunt toepassen. Door ontspanning in de geest, ontstaat ontspanning in het lichaam. Deze ontspanning maakt de weg vrij om je aandacht op het hier en nu te richten. Als je energie vast zit in problemen met je werk, je relatie of gezondheid, heb je gewoonweg de innerlijke rust niet om je op je adem te richten en op een open onbevooroordeelde manier naar jezelf en de werkelijkheid te kijken. Nee, geen therapie dus.”

Wat doe je tijdens de workshop?

“We doen verschillende bewustzijnsoefeningen en meditaties. Denk bijvoorbeeld aan zelfonderzoek, regressiewerk, hier en nu technieken en krachtige ademmeditaties zoals de Quantum Light Breath. In de Driedaagse Clarity Workshop leer je de technieken kennen en toepassen. Een groot verschil met vele andere wegen is dat Clarity erop gericht is je de middelen in handen te geven om het zelf te doen. De leraar en de groep zijn er om je te helpen het onder de knie te krijgen, maar je doet het zelf. Verder staat Clarity los van religieuze of spirituele stromingen. Het kan goed met andere processen en richtingen samengaan.”

Word je er gelukkiger van?

“Veel mensen ontdekken bij Clarity dat geluk in je relatie met het moment ligt. Niet in je bezittingen, zelfs niet in je liefdesleven, je werk of je vriendschappen. Die zijn er om het leven en je vreugde daarin mee te delen, en verder zijn het geweldige spiegels om je te laten zien waar je vastzit en waar je ingangen tot verdere bevrijding kun vinden. Liefde en compassie voor anderen en voor alles wat leeft en is, ontstaat spontaan zodra je het voor jezelf kunt opbrengen.”

De basis is non-dualiteit. Wat betekent dat voor jou?

“Non-dualiteit is voor mij niet meer dan een woord. De werkelijkheid zou niet benoemd en uitgelegd moeten worden, zodat iedereen de kans heeft het zelf te ontdekken zonder van te voren al allerlei beelden en ideeën te krijgen voorgeschoteld door mensen die er over vertellen. Dat staat alleen maar in de weg. Op het moment dat je wakker wordt, zie je het gewoon.”

Is er na deze cursus een vervolg?

“Het Clarity Proces kent workshops van verschillende lengte. De drie dagen vormen een kennismakingsworkshop. Lang genoeg om te kunnen ervaren of de technieken je liggen en of het je brengt waar jij naartoe wilt. Smaakt het naar meer, dan kun je aan een week deelnemen. De week is onze basisworkshop. Daarna ben je instaat om de processen zelfstandig toe te passen. Voor mensen die verder willen is er een driejarige training, de Inner Core en een trainersopleiding.”

Wie is je leermeester(s)?

“Mijn leermeester is Jeru Kabbal. Hij heeft dit proces ontwikkeld. Wat me in hem aansprak was zijn eenvoud in combinatie met een diepe intelligentie en wijsheid. Ik herinner me nog goed dat het me van m’n sokken blies dat iemand me vertelde hoe het zat, en me ook nog simpele middelen in handen gaf waarmee ik het zelf kon ontdekken, waardoor ik volstrekt onafhankelijk van hem was.”

Is Clarity voor jou persoonlijk belangrijk?

“Voor mij persoonlijk is het enorm belangrijk. Ik pas de technieken dagelijks toe. Daardoor blijf ik helder, gezond en kan ik van het leven genieten. Ik heb zo’n zeven beginnersworkshops met Jeru gedaan en ben daarna de driejarige training bij hem gaan doen, plus de trainers opleiding. Na enkele korte ontwakingsmomenten ben ik in 1996 begonnen met Clarity workshops geven. Drie jaar later trok de sluier helemaal op. In 2000, toen Jeru stierf, heb ik mijn baan opgezegd om me er fulltime aan te kunnen wijden. Veel gevolgen (buiten ander werk!) heeft het niet gehad. Ik leef nog steeds met dezelfde man, ben nog steeds mijn eigen gekke zelf. Wel is mijn perspectief 180 graden gedraaid, als je het zo zou willen uitdrukken. De vraag ‘wie ben ik?’ speelt niet meer. Elke zoek-energie op het spirituele vlak is verdwenen. En ik ben heel gelukkig met mijn werk! Ik vind het geweldig om mee te maken dat mensen hun weg vinden.
Je vroeg enkele deelnemers wat ze van het Clarity proces vinden

“Ze zeiden allemaal: het is life changing. Zo heb ik het ook ervaren. Vanwege het andere perspectief. Het is een cadeau om te kunnen genieten van het leven dat je hebt gekregen. De sleutel naar ontspanning en geluk zit 100% in jezelf. Het is dan echt heerlijk dat je ook zelf de middelen in handen hebt om daar wat mee te doen.”

Wat kan je van de Quantum Light Breath verwachten?

Verwacht diepe en krachtige veranderingen. De QLB (Quantum Light Breath) zal onzuiverheden en gifstoffen uit de verschillende lagen van je wezen opruimen, zowel fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel.

Wees je er van bewust dat de QLB een meditatie is, een innerlijke ervaring. Het is ontworpen als een techniek om door het denken heen te breken zonder met het denken aan de slag te gaan.

In de twintig jaar dat ik met duizenden en duizenden mensen heb gewerkt, heb ik herhaaldelijk gezien dat de beste manier om met het denken om te gaan, is je houding er tegenover te veranderen. We hebben het denken almachtig gemaakt door ons sterke geloof erin. Als we onze houding ten opzichte van het denken veranderen, verandert het denken zelf, omdat het denken onze eigen creatie is.

Het belangrijkste deel van het denken is het onderbewuste, dat een soort megacomputer is die alles opslaat – dus ook al onze traumatische ervaringen inclusief en vanaf de geboorte. Het wonderlijke is dat het onbewuste gelooft dat al deze traumatische ervaringen nog steeds gebeuren.

Met andere woorden: het ziet deze herinneringen niet als documentatie van iets dat nu voor altijd verdwenen is. Nee, het is eerder als een kind voor de televisie dat letterlijk gelooft in alles wat het ziet.

Omdat je denken gelooft dat deze oude gebeurtenissen voortdurend opnieuw gebeuren (of kunnen gebeuren), produceert het voortdurend beschermende gedachten, houdingen, strategieën, enz. Dit leidt op zijn beurt weer tot verdedigend gedrag met de daarbij behorende fysieke spanningen die het lichaam beschermen, de zogenaamde lichaamsbewapening. Deze spanning kan ook optreden in de organen, waardoor ze niet optimaal kunnen functioneren. Al deze spanningen en de angst die er achter zit, hebben een grote invloed op ons leven.

Bij het beoefenen van de QLB is het belangrijk om je open te stellen voor het nogal radicale idee dat alleen het NU bestaat. NU is alles wat er is. Het zogenaamde verleden bestaat niet. Het is voor altijd voorbij. De toekomst komt nooit. Alleen dit moment is echt. Herinneringen zijn fantasie. En fantasie is in zichzelf onschuldig. Maar toch, als we ervoor kiezen om er in te geloven, kunnen fantasieën hetzelfde effect op ons hebben als waren ze echt. Het zijn dus niet de herinneringen die ons in de problemen brengen, maar eerder het besluit van het denken om er in te geloven. De meeste therapieën (medisch, psychisch of spiritueel) gaan er ook van uit dat het denken bang is voor iets werkelijks. Door alleen met de symptomen om te gaan, zien ze niet dat het probleem is dat het denken in fantasie gelooft, en dat wij weer geloven wat ons denken ons vertelt. De werkelijkheid gaat verloren. Het NU wordt genegeerd.

Het NU negeren is het leven negeren. Herinneringen zijn niet ons ware leven. Herinneringen zijn dood en hebben daarom geen leven van zichzelf. Ze lijken alleen maar te leven doordat wij kiezen om in ze te geloven.

Dus als je NU op dit moment geen probleem hebt, dan heb je eenvoudigweg geen probleem. Je verbeeldt je dat je een probleem hebt. Maar precies daar heb je een keus – om in fantasie te geloven of niet.

Als je ophoudt te geloven dat je een probleem hebt, hou je ook op te reageren op dit zogenaamde probleem. Je spanningen, je blokkades, je wapens, je verdedigingsstrategieën zullen eenvoudigweg verdwijnen.

Leer hoe je echte problemen (uitermate zeldzaam) kunt onderscheiden van ingebeelde problemen (een onophoudelijke stroom).

Het doel van de QLB is om je hierbij te helpen en dit te oefenen. Zie het kunstmatige van het denken, en je denken wordt langzaam maar zeker je dienaar in plaats van de baas.

Bij de QLB gaan we er van uit dat het denken bestaat uit een verzameling herinneringen die in wezen onschuldig zijn, maar wel bevrijd moeten worden. Als we ze niet bevrijden zullen ze doorgaan ons op onbewust niveau te beïnvloeden.

Tijdens een QLB sessie

De energie die door het ademen wordt gecreëerd zal oud materiaal uit het onbewuste omhoog brengen. Dit gebeurt in de vorm van gedachten, emoties, onrust of lichaamsgewaarwordingen. Als dit gebeurt dan kunnen deze uitlatingen worden losgelaten door ze toestemming te geven om er te zijn. Accepteer ze. Geef ze de ruimte. Verzet je er niet tegen en ga niet in gevecht met wat er boven komt. Alleen toelaten.

Door het toe te laten, geven we het onbewuste de boodschap dat het onbelangrijk is en dat maakt dat het onbewuste het los kan laten. BLIJF met je aandacht gericht op het NU van je adem. Keer altijd weer terug naar de adem. Sta emoties toe om boven te komen, maar ga er NIET op in zoals vaak wordt aangeraden.

Na een QLB sessie

Bij de meeste mensen gaat het proces nog door na de sessie. Soms zelf enkele dagen. Wees hierop voorbereidt, met name de volgende dag. Het kan zijn dat het je dromen beïnvloedt, wat op zijn beurt weer beïnvloedt hoe je je gedurende de dag voelt. Let vooral op ‘negatieve’ emoties, want dat zijn de emoties die we meestal onderdrukken. Als dit oude materiaal is geactiveerd, kan het lijken of deze emoties iets te maken hebben met je leven van vandaag de dag.

Het is cruciaal om te herkennen dat het in feite opgeslagen emoties zijn die klaar zijn om te worden losgelaten. Als je op ze reageert, geef je ze waarde en kunnen ze niet worden losgelaten of opgelost. Als je toelaat dat ze er zijn, terwijl je tegelijkertijd je aandacht bij de realiteit van NU houdt, zullen ze snel verdwijnen.

Let vooral op gevoelens die ondefinieerbaar zijn. Deze kunnen van ervaringen uit een preverbale laag komen. Ga er op dezelfde manier mee om.

Na meerdere QLB sessies

In het begin zal je waarschijnlijk ontladingen ervaren die indrukwekkend en bevrijdend zijn. Deze bevrijdende ontladingen kunnen zowel ‘positief’ als ‘negatief’ zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld variëren van intense woede tot oceanische verrukking en genade. Deze meer dramatische ervaringen zullen gaandeweg minder worden.

De negatieve ervaringen raken na een tijdje uitgeput en de positieve ervaringen lijken minder heftig te zijn, maar zullen vaker voorkomen. Je raakt gewend aan de ‘hogere’ sferen. Je zal meer gegrond zijn, zelfverzekerder, meer tevreden met jezelf en je leven. Je relaties worden opener, eerlijker en bevredigender. Je doelen zullen je helderder voor ogen staan en je zal ze met bijna wonderlijke moeiteloosheid bereiken.

Als je buiten je oude grenzen begint te treden, zal je merken dat je onbewuste op een bepaald punt bang wordt om verder te gaan. Dit is angst voor het positieve. Hoe raar dit ook klinkt, het onbewuste is in feite bang om te krijgen waar het naar verlangt en het heeft het nodig om gerustgesteld te worden. Als het niet gerustgesteld wordt, weigert het vaak verdere ontwikkeling, bang om op de een of andere manier te worden gestraft als de dingen te goed gaan.

Deze weerstand toont zich normaal gesproken indirect: je wordt ziek, je bezeert je, je bent ‘te moe’, of ‘te druk’, of ‘te verveeld’, of allerlei andere uitvluchten om het ademen uit de weg te gaan. Soms komt de weerstand zelfs op tijdens het ademen.

Het is heel belangrijk om je niet aan deze weerstand over te geven. Dit zijn de momenten waar je op de rand van een sprong naar een volgend niveau van ontwikkeling en verandering staat. Groei ontstaat door buiten je oude beperkingen te treden.

Als je door deze fase van weerstand heen hebt geademd, kom je in een hogere en krachtiger laag. Het is dus uiterst belangrijk je niet door deze weerstand af te laten leiden.

Tot slot nog iets over fysieke transformatie

De QLB is erg goed voor het lichaam. De toename van zuurstof in het bloed verwijdert gifstoffen uit het lichaam. Het activeert het helende metabolisme in alle organen en klieren. Het remt parasieten, schimmels en virussen. Het stabiliseert de zuurgraad van het bloed en brengt balans in de rechter en linker hemisfeer van de hersenen.

Van al onze organen verbruiken de hersenen de meeste zuurstof. Ook hebben ze het meeste last van verminderde zuurstofopname. De QLB bezorgt de hersenen niet alleen hun belangrijkste voedingsstof, maar stimuleert ze ook om weer te gaan groeien.

Omdat het ademen een diepgaande schoonmaak teweeg brengt, is het goed om te letten op de symptomen hiervan. Het lichaam heeft verschillende manieren om gifstoffen die waren opgeslagen weer uit te scheiden. Een aantal hiervan is enigszins onplezierig.

Gifstoffen die door het ademen uit het lichaam worden gedreven, komen eerst in de bloedsomloop en worden daarna door de verschillende uitscheidingsorganen verwijderd. Maar zolang ze zich in het bloed bevinden (op zijn hoogst een paar uur) kan het zijn dat je wat slaperigheid ervaart, soms wat duizeligheid, vermoeidheid, misselijkheid, pijn in de gewrichten, hoofdpijn of nervositeit.

Als dit gebeurt, schrik er dan niet van en stop het ook niet. Laat het gebeuren. Je bent jezelf aan het reinigen. Als je een aspirientje neemt of zoiets dan zit je het natuurlijke proces in de weg. Neem rust, drink veel water en blijf vooral ademen. Lichte beweging zoals wandelen is ook erg goed. En besef terwijl dit gebeurt dat je helderder, lichter, gezonder en slimmer wordt.

QLB – voor wie niet? Hoe vaak?

De QLB kan door gezonde mensen zo vaak worden gedaan als men wil. 1 tot 2 keer per week wordt aanbevolen.

Bij een normaal verlopende zwangerschap kan de QLB gerust beoefend worden tot het stadium dat de grote van de baarmoeder het diep ademen bemoeilijkt. Bij epilepsie en hartproblemen en bij het gebruik van psychofarmica de QLB alleen beoefenen na overleg met de behandelend arts.

Meer helderheid met het Clarity Proces

De transformaties die door de QLB in gang worden gezet kunnen veel dieper gaan als ook het Clarity Proces wordt beoefend. Deze weg naar helderheid en zelfkennis is nog veel omvattender dan de QLB.

Het spirituele pad is in wezen zeer eenvoudig. Wat je zoekt is hier. Er is dus strikt genomen niets te zoeken. Je kunt ook niet ergens heen om het te vinden. En niemand kan het je geven. Ieder zoeken versterkt het idee dat het niet hier is waar jij nu bent. Maar helaas gaat niet zoeken je ook niet helpen. Je zit helemaal klem. Je kunt gerust zeggen dat het de meest gekmakende onderneming is die je kunt beginnen.

Het heeft geen enkele zin om iets te zoeken dat hier al is. Iets te verkrijgen wat je al hebt. Laat staan dat het ergens op slaat om iets te willen worden wat je al bent. En dat is nu precies wat we op het spirituele pad meestal aan het doen zijn. En dat terwijl iedere inspanning op dat vlak de illusie dat er iets mist alleen maar zal versterken. Ieder weldenkend mens zal als hij dit beschouwt tot dezelfde conclusie komen: Stop ermee.

Maar wat dan? Hoe ga je om met iets dat hier is, maar wat je niet ziet? Niet ervaart? En anderen kennelijk wel. Iets wat al je verlangens kan stillen. Een einde aan je lijden maakt! Tenminste, als je de boeken en getuigenissen wilt geloven. En ik ga er maar even van uit dat je dat wilt. Je bent tenslotte dit artikel aan het lezen.

Ten eerste is het belangrijk om te erkennen dat wat je zoekt hier is. En dat je er kennelijk blind voor bent. Niet echt leuk, maar wel essentieel om niet nog verder van je doel te geraken dan je al bent. Dan dringt zich de tweede vraag op: Wat kan mijn ogen openen? Wat dezelfde vraag is als: Wat verblindt mij?

Liefde. Liefde voor het leven. Voor alles waar je van houdt, waar je aan gehecht bent. Liefde is de bron van alles. Ook van je verblinding.

Nee, de oplossing is niet om dan maar een hekel aan het leven te hebben. Hoewel een van de grootste leraren uit onze tijd tot ontwaken is gekomen op een moment dat hij zo depressief was dat hij zijn liefde voor het leven losliet. En baf, de werkelijkheid opende zich magistraal. Het zou wat moois zijn als de workshops ‘Hoe kan ik een nog grotere hekel aan mezelf krijgen? Zo’n grote hekel dat de identificatie met mezelf ten einde komt?’ als paddenstoelen uit de grond zouden schieten.

Maar als de vraag ‘Wat verblindt mij?’ dezelfde vraag is als ‘Wat kan mijn ogen openen?’ zou het antwoord dan ook hetzelfde kunnen zijn? Laten we dat eens onderzoeken.

Het is een feit dat ontevredenheid, het gevoel dat er iets mist, mensen op het spirituele pad brengt. Natuurlijk zijn er geluksvogels die wakker worden zonder op het spirituele pad te zijn geweest, maar daar hoor jij niet bij. Dat kun je vergeten. Jij bent een zoeker, je leest boeken, je abonneert je op een spiritueel tijdschrift, je denkt er over na, je gaat naar workshops, satsangs, retraites en wat niet meer. En zelfs al krijg je daar te horen dat je beter niet kunt zoeken, ben je allang hopeloos verloren. Het ‘niet zoeken’ is voor de zoeker slechts een nieuwe strategie. Een nieuwe manier van zoeken. Je wilt iets. En als het daarvoor nodig is om niet te willen dan doe je dat. Maar de onderliggende motivatie is nog steeds hetzelfde.

Of je nu weg wilt van ongenoegen, of streeft naar geluk. Het is één pak nat. Twee kanten van dezelfde munt. Je rent van A naar B. Of je focus nu is om zo snel mogelijk weg van A te komen (angst), of dat je focus is om zo snel mogelijk bij B te komen (verlangen). De beweging is hetzelfde. En alsmaar beweeg je in het nu.

Normaal gesproken associëren we alleen verlangens met liefde. Je inspannen om je verlangens te vervullen wordt gezien als je hart volgen. De spirituele workshops waarin je wordt aangespoord je dromen waar te maken doen het uitstekend. Maar het idee alleen al! ‘Leef je droom’. Hemeltje lief. Dat is nu juist wat we al de hele tijd aan het doen zijn (al is het meestal een nachtmerrie). De hoofdoorzaak van ons onvermogen de realiteit waar te nemen.

Eerlijkheid gebiedt dat we moeten erkennen dat het weg willen van je angsten net zo goed ‘je hart volgen’ is. Je hart als coach van het Olympisch record wegrennen. Zo zien we het niet vaak. Toch is dat zinvol. Want zelfs al lukt het je om de manifestatie van je angstdroom door die van een verlangdroom te vervangen, het is en blijft leven vanuit een droom. En in de droom, die uit liefde voor het leven wordt gecreëerd, is ieder verlangen een afspiegeling van een angst en vice versa. Het één houdt het ander in stand.

Iets waar ik van houd, probeer ik te behouden. Een dierbaar schilderij. Een kind, een relatie. Een BMW cabrio. Ik ben voortdurend bezig om de juiste balans te vinden tussen loslaten en vasthouden. Loslaten zodat ik ervan kan genieten. Zodat het op zichzelf kan staan, zich zo natuurlijk mogelijk kan ontwikkelen. Vasthouden om het te behoeden voor beschadiging, diefstal, breuk. Verlies. Het poetsen, verzorgen, onderhouden. Zorg, zorgen. Angst, verlangen.

Diep in jezelf houd je van het leven. Hoe rot je je ook voelt. Je wilt het loslaten zodat je ervan kunt genieten (en baalt als dat niet lukt). Je wilt het vasthouden om het te behoeden voor breuk, beschadiging en diefstal. Je zorgt ervoor. Dat is niet fout of goed, dat is natuurlijk.

In alles wat leeft zit een onophoudelijk streven naar zelfbehoud. Daar ontstaat vanuit de zee van onvoorwaardelijke liefde, de druppel van de voorwaardelijke liefde die alleen bestaat in relatie tot haar tegenpool angst.

Bij ons mensen heeft dit streven geleid tot een enorme ontwikkeling van het denkvermogen. Met in de grond nog steeds die ene obsessie: zelfbehoud. Zelfbehoud is, naast dat het een autonoom proces is, volstrekt verstrikt geraakt met de vermogens die in het denken schuilen. Vermogens die ver uitstijgen boven zelfbehoud, maar zich er maar moeizaam van los kunnen maken. Voornamelijk omdat de wortels zo diep zitten. Als je aan de oppervlakte van het denken blijft is het lastig te zien dat zelfs de meest onschuldige gedachte ergens in de diepte met zelfbehoud verbonden is, met je verdedigingssysteem. Alleen als je minutieus onderzoek doet naar wat er achter een gedachte zit, kom je bij die oude lagen, die ongelofelijk hardnekkig zijn. Neem maar eens een gedachte. Een op het eerste gezicht neutrale of zelfs prettige gedachte als ‘wat een lekker weer vandaag’. ‘Lekker weer’ veronderstelt ook het bestaan van ‘naar weer’. ‘Naar weer’ en ‘lekker weer’ worden gemeten aan wat door het lichaam als aangenaam wordt ervaren. Als ondersteunend voor het zelfbehoud. Het is verontrustend, maar iedere gedachte is hier op een of andere manier mee verbonden. Alles waar het predicaat ‘goed’, ‘fout’ of ‘geen van beiden’ op kan worden geplakt. En wat zich vaak ook aan het lichaam meedeelt als spanning en emoties.

Iedere gedachte is een oordeel zou je kunnen zeggen. Ook al ziet het er aan de oppervlakte niet zo uit. Zonder oordeel geen gedachten. Zonder zelfbehoud geen gedachten. Zonder liefde, zonder angst, geen gedachten.

(Andersom gaat de vlag overigens niet op. Geen gedachten betekent niet meteen dat er geen oordeel, geen zelfbehoud, liefde of angst is. Bekend verschijnsel is bijvoorbeeld de ‘black out’. Het volkomen leeg trekken van de denkruimte als gevolg van angst. Een beschermingsmechanisme op zich. Onder de oppervlakte draait het verdedigingssysteem overuren.)

Dit systeem van oordelen uit zelfbehoud maakt gebruik van het vermogen van onze hersenen om beelden van de wereld te maken, zodat de wereld hanteerbaar voor ons wordt. Zodat we een stoel van een tafel kunnen onderscheiden. Een computer kunnen bedienen (en ontwerpen!), een tuin kunnen wieden. Het maakt zelfs mogelijk dat we met elkaar kunnen communiceren via klanken en tekeningen, woorden en letters. Het maakt het mogelijk dat ik nu tot jou spreek hoewel ik hier niet ben.

Het is een hele grote stap wanneer je erkent dat die beelden de werkelijkheid niet zijn. Dat als jij een stoel ziet, dit niet de werkelijkheid is maar het beeld dat jouw denkwereld aan je presenteert om de wereld hanteerbaar voor je te maken.

Dat je om de werkelijkheid te ontmoeten als het ware door dat beeld heen zal moeten kijken.

Kan dat wel?
Ja, dat kan.

Maar zoals je wel zult begrijpen, zul je dit niet met je denken kunnen doen. Er nog meer boeken over lezen gaat je beslist niet helpen. Hoewel het ook kan zijn dat je er eerst nog wat meer boeken over moet lezen voor dat dit diep genoeg tot je doordringt.

Als de weg van de wanhoop en de weg van het onbevangen toeval niet meer voor je zijn weggelegd omdat je al op pad bent, rest er nog een derde mogelijkheid. Het vermogen de denkwereld tot rust te brengen. De golven van de geest te kalmeren. Zodanig te kalmeren dat het geen eigen beelden meer schept en puur weerspiegelt wat is.

Voor die weg is het inzicht dat liefde de vonk tot verblinding is uitermate behulpzaam. Het is dat inzicht wat je kunt inzetten om tot een staat te komen waarin je ogen open gaan. Die je kan helpen te stoppen met rennen, te stoppen met zoeken. Door te werken vanuit dezelfde bron.

Liefde.

Ambitie gaat het niet voor je doen. Net zo min als discipline, wilskracht en doorzettingsvermogen. Hoewel het zinvolle hulpbronnen zijn, zijn ze op zichzelf niet genoeg. Het is liefde die je helpt om te oefenen en te oefenen en te oefenen en te oefenen, zonder dat je er bij neervalt. Het is liefde die je helpt het vertrouwen te vinden dat het in je zit, ook al ben je al levens lang gevangen in, en verslaafd aan, de droom. Die fluistert: ‘Het is hier, je hoeft nergens heen, je hoeft niet iets anders te zijn, ontspan, ontspan, ontspan. Wees met je adem en laat het tot je komen.’ Het is diezelfde liefde die je de moed geeft om je emoties en gedachten aan te kijken in plaats van je erdoor te laten leven. Om er achter te kijken. Diep genoeg tot je bij de wortel van zelfbehoud komt waar de liefde voor het leven in de liefde van de werkelijkheid transformeert. Waar het je niet meer aanzet tot rennen, tot oordelen, tot vechten of vluchten. Waar het je uitnodigt stil te vallen tot in het diepste van het diepste.

En vraag me niet hoe het kan, maar de werkelijkheid van eenheid, van geen vorm, kan op zo’n moment tot het denken doordringen. En blijvend gezien blijven ondanks dat het denken zich weer aan zijn oordelende, scheidende en beeldenscheppende taak wijdt.

De druppel valt samen met de zee.

Natuurlijk zijn er ook andere wegen. Maar welke weg je ook volgt, ik wens je het geluk een leraar te treffen die je helpt te vertrouwen in je eigen vermogen om jezelf in die staat te brengen. Een irrationeel innerlijk weten wat tegelijkertijd volkomen realistisch is. Een weten dat zich versterkt tijdens het oefenen, zelfs al is het nog niet zover. Zoals Mark Tuitert weet dat er een fabuleuze 1500 meter in hem zit, ook al heeft hij hem nog nooit gereden.

Het weten dat het een ei is dat van binnenuit zal worden opengebroken, als jij er maar op blijft zitten en zitten. Het weten dat niemand je hoeft te vertellen wat de werkelijkheid is (liever niet!), omdat het zich aan je zal openbaren. Opdat het zich in al zijn puurheid aan je zal kùnnen openbaren! En alsmaar beweeg je in het nu. Onlosmakelijk verbonden.

Het pijnlijke en het plezierige lijken twee verschillende motivaties. Maar wanneer je er vanuit een breder perspectief naar kijkt, kan je zien dat het in wezen één en dezelfde beweging is. Iedere beweging weg van iets pijnlijks is tegelijkertijd een beweging naar iets plezierigs en vice versa. Het is als het ware een continuüm. Je kan iedere beweging op beide manieren zien. Weg van kou is hetzelfde als naar warmte. Weg van warmte is hetzelfde als naar kou.

Vandaag de dag is het spirituele pad erg vervlochten met het vervullen van je verlangens. Het lijkt zo’n beetje de graadmeter van je spirituele ontwikkeling te zijn in hoeverre je het voor elkaar krijgt het Universum voor je aan het werk te zetten.

Laat ik het aan de hand van een voorbeeld illustreren. Afgelopen najaar kreeg ik een spirituele nieuwsbrief waar het volgende citaat in stond:

‘De wereld die zich aan ons ontvouwt is niets meer en niets minder dan onze eigen schepping. Als die wereld ons niet langer bevalt, dan wordt het de hoogste tijd om een andere wereld te creëren. Door onszelf af te stemmen op het veld van ongekende mogelijkheden en te dromen hoe onze wereld er uit zou moeten zien, zetten we delen van onszelf aan het werk die vele malen krachtiger zijn dan we ons maar enigszins voor kunnen stellen. Wij zijn God in actie, iedere dag opnieuw. Nog sterker, er bestaat niets buiten ons, dus alles moet in ons zijn…’

Als je dit leest denk je JA! en gaat je hart open, want wie wil dit niet? Maar als je oprecht wilt ontwaken uit de illusies die je door je denksysteem worden voorgetoverd, zijn deze woorden eerder verstrikkend dan bevrijdend.

Verwarrend is dat de uitspraken grotendeels waar zijn. Maar de waarheid ervan heeft een diepgang die zich pas werkelijk openbaart op het moment dat ‘ik’ en ‘wij’ niet meer beperkt is door een identificatie met het menselijk lichaam. Het moment waarop de dualiteit van bevallen en niet bevallen is weggevallen.

Laten we het citaat eens stap voor stap bekijken.

‘De wereld die zich aan ons ontvouwt is niets meer en niets minder dan onze eigen schepping.’  Dit is zo. Maar het is een waarheid met verschillende lagen. Het kan daardoor gemakkelijk verkeerd begrepen worden. Vanuit het ik-bewustzijn ervaar je de wereld meestal zo sterk via de projecties van je denken dat wat je ervaart inderdaad je eigen creatie is. Maar een creatie die helaas helemaal niets met de werklijkheid (die er wel degelijk is!) te maken heeft. Op een dieper, ik-loos, niveau is het ook waar. Maar dan gaat het over een vorm van waarnemen die niet meer gekoppeld is aan een identificatie met het menselijk lichaam. ‘Eigen schepping’ heeft in dat verband een heel andere betekenis. Het heeft de betekenis van God.

‘Als die wereld ons niet langer bevalt, dan wordt het de hoogste tijd om een andere wereld te creëren.’  Ik zou zeggen: als de wereld je niet bevalt, is de kans erg groot dat je de wereld helemaal niet waarneemt, maar je eigen projecties daarop. Ga in dat geval in hemelsnaam niets creëren! Je zal slechts in droevige herhalingen van je oude trauma’s vervallen. Je kunt beter op zoek gaan naar de projecties die jij als ‘de wereld’ ervaart en je ervan ontdoen. Als de wereld je dan nog steeds niet bevalt, is de kans dat je nog steeds (of opnieuw) in een geprojecteerde werkelijkheid leeft groter dan de kans dat er iets mis is met de wereld.

Het is verleidelijk om te zeggen dat er dan in ieder geval toch wel iets mis moet zijn met de mensheid. Al is het alleen al omdat ze zo gevangen zit in haar geprojecteerde werkelijkheid en er daardoor zo’n puinhoop van maakt. Maar ook dat is alleen waar gezien vanuit diezelfde geprojecteerde werkelijkheid.

‘Door onszelf af te stemmen op het veld van ongekende mogelijkheden en te dromen hoe onze wereld er uit zou moeten zien, zetten we delen van onszelf aan het werk die vele malen krachtiger zijn dan we ons maar enigszins voor kunnen stellen.’  Inderdaad. Dit is precies wat er gebeurt. Je hoeft je er zelfs niet eens op af te stemmen. Het veld van ongekende mogelijkheden is zo oneindig en zo genadig dat dit mede de reden is waarom we gevangen blijven in de hypnose van onze gedroomde werkelijkheid zonder uitzicht op het ontwaken daaruit. Helaas zijn de onbewuste dromen vaak vele malen sterker dan de bewuste. De onbewuste dromen (en projecties) zijn veelal verbonden met diep in ons verankerde verdedigingssystemen die je geholpen hebben je staande te houden toen je nog klein, kwetsbaar en afhankelijk was. Zolang het oude geloof dat je leven daar van afhangt, niet op een diep niveau is opgehelderd, zal het veld van ongekende mogelijkheden je op eindeloze herhalingen en remakes van je hoogstpersoonlijke levenssoap tracteren. Het feit dat de wereld je niet bevalt is daar het onvermijdelijke gevolg van.

‘Wij zijn God in actie, iedere dag opnieuw. Nog sterker, er bestaat niets buiten ons, dus alles moet in ons zijn…’  Waar. Niets op af te dingen. Maar als God in actie je niet bevalt, en als dat allemaal in je is, en je het daarbij ook nog zelf bent; waar moet je dan heen? Zolang je deze zin vanuit het ik-bewustzijn beschouwt is het een droevige zaak. De diepgang van deze waarheid openbaart zich pas als het ik-bewustzijn stilvalt. En in die zeldzame momenten wordt je hoogstwaarschijnlijk overvallen door de verbijsterende schoonheid, liefde en compleetheid van het geheel. Het grote huis waar alles en iederen in is opgenomen, in elkaar overgaand en zichzelf aan elkaar gevend. Zelfs kan het gebeuren dat je ziet dat de gescheidenheid van vormen niets anders is dan een gevolg van de zintuigelijke perceptie die met het lichaam verbonden is. Een perceptie die vrij staat van bewustzijn zelf, vrij van het niets waarin en waaruit dit alles zichzelf ontvouwt. Dat er geen geboorte is, geen dood, geen begin, geen einde. Dat er niets komt, niets gaat, niets verdwijnt of verloren gaat. En dat er geen enkele invloed mogelijk is. Dat heeft niets droevigs! In tegendeel, dat is volledig bevrijdend.

Door de eeuwen heen is de boodschap van de mystici altijd geweest: ‘Laat al je verlangens los, behalve het verlangen te ontwaken. Als dit verlangen nog als enige over is, laat je ook die vallen.’ Voor de huidige door en door met luxe omgeven mens klinkt dit als een wel erg hoge prijs om voor bevrijding te betalen. Vrijheid betekent toch juist dat niets je in de weg staat om te doen wat je wilt?

Laten we nog eens terug gaan naar het begin. Daar heb je gezien dat iedere beweging naar iets plezierigs, dezelfde beweging is als het weggaan van iets pijnlijks. Het najagen van de vervulling van je wensen en verlangens is dus hetzelfde als het weglopen van wat je angst in boezemt. Wil je graag succesvol zijn, dan span je je in om het onsuccesvol zijn te vermijden. Wil je graag een groot huis in Frankrijk, dan span je je in om aan het opgesloten zijn in een flatje in Voorburg te ontsnappen. En of je je nu inspant door middel van meditatie of door iedere maand een staatslot te kopen, dat maakt niets uit. De motivatie is hetzelfde.

Het volgen van je verlangens is niets anders dan je laten opjagen door je angsten. En dat maakt het allemaal een stuk simpeler.

Stel je eens voor dat de mystici zouden zeggen: ‘Laat al je angsten los, behalve de angst niet te ontwaken. Als deze angst nog als enige over is, laat je ook die vallen.’ Ik denk niet dat je dan nog een seconde aarzelt! En toch is het dezelfde uitspraak. Het klink alleen anders. Het klinkt alsof er iets vervelends weggaat in plaats van dat je iets prettigs moet opgeven.

Op het moment dat je bereid bent te zien dat verlangens en angsten twee kanten van dezelfde munt zijn, valt het hele dilemma weg.

Ooit zei ik tegen een vriendin, toen ze me vroeg wat ik nou eigenlijk bij dat Clarity Proces leerde, dat het me leerde werkelijk oprecht tevreden te zijn met wat er is. Ze informeerde bezorgd of dat betekende dat mijn doel was geen verlangens meer te hebben. Toen ik dit beaamde riep ze verschrikt: “Maar dat is de dood!” Zo diep zit de Mythe dat als je geen verlangens hebt, je geen impuls meer tot leven hebt en je je dagen achter de geraniums zult slijten, rustig wachtend tot God je komt halen. Met daarbij een grote kans dat je daarvoor al van verveling bent gestorven.

Later bedacht ik me dat ik beter had kunnen zeggen dat het me leerde volkomen zonder angsten en zorgen door het leven te gaan. Waarschijnlijk had ze dan gezegd: “Wauw! Waar is die cursus?”

Wij hebben het beeld dat geluk in het vervullen van onze verlangens te vinden is. Want dat is wat ieder verlangen ons belooft. Als mijn verlangens worden vervuld, heb ik wat ik wil. Dan kan ik ontspannen en zal ik gelukkig zijn. We verliezen uit het oog dat onze verlangens een gevolg zijn van onze angsten. En dat dus niet het vervullen ervan de rust zal brengen, maar het wegnemen van de bron waaruit ze ontstaan.

Daarom zeggen de mystici: “Laat je verlangens los.” Er is bijna geen snellere manier om met je angsten in contact te komen dan het opgeven van je verlangens. Dit is iets totaal anders dan je verlangens onderdrukken of ontkennen. Als je dat doet sluit je de weg juist af. Erken je verlangens, wees er zelfs uiterst gevoelig voor. Spoor ze op, voel de kracht ervan! Dan opgeven, en wat je niet bevalt omarmen als een zinvolle wegwijzer naar waar je van binnen nog verstrikt zit in oude beelden en onnodige irrealistische overtuigingen, zodat je toegang krijgt tot de energie en het bewustzijn die hierin opgesloten zitten. Als je denkt dat je huis in brand staat, kan je niet ook tegelijk van een feestje genieten. Op die manier kunnen je verlangens een snelweg naar bevrijding zijn.

Wees dankbaar voor je frustraties en je angsten, je hebberigheden, je irritaties, je onvolkomenheden, je ongenoegens, je verontwaardiging, je lusteloosheid en je opstandigheid. Al die dingen die je niet bevallen. De negatieven van je verlangens. Ze wijzen je stuk voor stuk naar wat er nog in de weg zit op je weg naar helderheid, bevrijding, aanwezigheid en versmelting. Een weg naar HIER, naar wat je bent en wat er is. Een weg de diepte in, verticaal, naar openbaringen van wat de werkelijkheid IS. Een weg die je zal behoeden voor de hoogmoed en de misplaatste verantwoordelijkheid de werkelijkheid te moeten veranderen.

Je bent God in actie en er bestaat niets buiten je, dus is alles in je. Maar om dit werkelijk te ervaren, het zelf te ontdekken, zal je eerste opdracht zijn de wereld aan te nemen zoals hij is. Daar begint ware meditatie. Daar begint vriendschap.

Zelfs al zie je niet dat dit er onder schuilt, uiteindelijk is dat wat je zal ontdekken. Je zal ontdekken dat geld niet echt de oplossing is, dat macht het niet is, dat roem het niet is. Zelfs wat we normaal gesproken liefde noemen, is het niet. Er schuilt iets hogers achter: verlichting. Mocht het woord verlichting je niet aanspreken, dan kan je het ook anders noemen: zelfrealisatie, ontdekken wie of wat je werkelijk bent, thuis komen – het komt allemaal op het zelfde neer.

Als je veel hebt gefotografeerd, weet je misschien dat sommige camera’s beginnen met een dubbel beeld. Je draait aan de focus tot het één beeld wordt – als de twee beelden samen vallen, is de foto scherp. Dat is waar je naar verlangt. Iets in je weet dat je geen scherp beeld hebt. Je weet dat je niet bent wat je zou kunnen zijn. Dat frustreert je en creëert verlangen. Je wilt met jezelf samenvallen, helder zien wat je werkelijk bent.

Veel mensen, met name degenen die al een poosje op het spirituele pad zijn, gaan er van uit dat verlichting iets begeerlijks is, iets prachtigs, en onbereikbaar. Misschien hoor je terwijl je dit artikel leest wel een stemmetje in je dat zegt ‘dit gaat niet over mij’ of ‘het is belachelijk om te denken dat ik verlicht kan worden’. Je ziet verlichting als iets wat onrealistisch is voor een gewoon iemand zoals jij, of als iets waar je nog lang niet ver genoeg voor bent. Iets voor een ander of voor een onbereikbare toekomst. Ik hoop dat je die ideeën kunt laten varen. Verlichting is iets natuurlijks, en het is in zichzelf eenvoudig. Dat neemt niet weg dat je bepaalde ideeën zult moeten loslaten, dat is waar. Je zult je ideeën over geluk moeten laten varen, je ideeën over jezelf, over de waarheid. Al deze ideeën zijn gebaseerd op eerdere ervaringen, op herinnering, op het verleden. De waarheid is hier. Het is nu. En het is overal. Het gaat nooit op vakantie, speelt geen verstoppertje en er is niets dat je hoeft te doen om het te vinden. Je hoeft geen bergen te beklimmen, geen oceanen over te zwemmen, geen woestijnen te doorkruisen – het is altijd hier. Wel moet je jezelf ervoor beschikbaar stellen. Je kan zeggen dat verlichting hetzelfde is als de waarheid naar binnen laten stromen.

Het is vergelijkbaar met proberen naar muziek te luisteren die je niet hoort. Haal de oordoppen uit je oren, dat is alles. De muziek is er. Maak er niet iets ingewikkelds van. Wat ingewikkeld is zijn de voorstellingen die je hebt. Die zitten je in de weg. Als je zonder die ingewikkeldheid in het nu bent, kan je beginnen met kijken wat er gebeurt als je het nu gaat ervaren. En je zult merken dat je een ander mens wordt op een andere planeet. Je problemen zullen niet worden opgelost, ze zullen er vreemd genoeg niet zijn. Je vragen zullen ook niet worden beantwoord, ze zullen zijn verdwenen. Je zult ontdekken dat het moment waarin je leeft zo’n voldoening geeft, zo rijk is, zo lonend, dat het idee ergens anders te willen zijn gewoon niet in je opkomt. Je zal je compleet vervuld voelen, in harmonie met het bestaan.

Geef jezelf toestemming om verlicht te worden. Open je naar het moment, zonder verwachtingen. Als je verwachtingen hebt, ben je niet in het moment maar in je denken. En dat is wat het lastig maakt, want je hebt nu eenmaal verwachtingen over hoe het is om verlicht te zijn, over hoe het zou moeten voelen om helemaal in het nu te zijn. En die brengen je geen stap dichterbij. Het moment zelf brengt je dichterbij. Het moment is de waarheid.

Daarom is er nog iets wat je moet doen, al lijkt het een contradictie. Je moet zicht krijgen op wat er in de weg staat. En wat in de weg staat is je denken. Om precies te zijn: herinnering. Dat wil zeggen alle ervaringen die je hebt opgeslagen in je bewustzijn (je kan ook zeggen ‘onbewustzijn’ want je bent je van het allergrootste deel niet bewust). Op grond van herinnering anticipeer je op wat er gebeurt. Op grond van herinneringen heb je verwachtingen over wie jij bent en hoe de wereld is. En omdat je jezelf ermee identificeert, wordt het een selffulfilling prophecy. Je ervaart je voorstelling van de werkelijkheid, en niet de werkelijkheid zelf. En dit zorgt voor een zich herhalende stroom van dezelfde emoties, dezelfde frustraties, dezelfde verlangens enz.

We willen die barrière tussen onszelf en de waarheid zien. Dat is niet zo makkelijk als het lijkt, omdat we ons zo sterk met ons denken identificeren. En dat maakt het erg moeilijk om te zien dat denken iets mechanisch is dat zich in ons afspeelt. Zodra je ziet dat denken, gebaseerd op herinnering, een afspiegeling is van het verleden en dus niets met het moment van nu te maken heeft, kan je gaan zien dat het zoiets is als een droom. Zolang je in de droom bent, geloof je dat het de realiteit is. Pas als je uit de droom bent, wakker, kan je er naar kijken en zeg je “Oh het is een droom!”

Het is goed om je te realiseren dat een groot deel van je bewustzijn gelooft in de droom die je denken is. Je onderbewustzijn leeft zelfs totaal in die droom. Dat betekent dat herinneringen onbewust als realiteit worden gezien, en dat wat je ervaart de emoties en gebeurtenissen uit je denken zijn en niet de realiteit. Je zal jezelf van je denken moeten scheiden. Je zal een weg moeten vinden om je denken waar te nemen als zich afspelend in de realiteit, en niet als de realiteit zelf. Zoals een film zich afspeelt in de bioscoop, maar niet de bioscoop zelf is.

Als je alleen in het nu wilt zijn, en niet wilt kijken naar wat zich diep in je denkwereld afspeelt, is de kans groot dat je onbewust in de nachtmerrie van je verleden blijft geloven. En door het te negeren druk je het weg. Het duikt onder en gaat een eigen leven leiden. Het krijgt geen kans te worden doorzien en het blijft je blik op de werkelijkheid kleuren. Als je daarentegen alleen met het verleden bezig bent en het nu negeert, kom je ook niet veel verder. Je zoekt de waarheid waar hij niet te vinden is. Het is zoiets als autorijden terwijl je in de achteruitkijkspiegel blijft kijken. Je weet dan wel wat er achter je is, maar het duurt niet lang voor de klap komt.

Je zult beiden moeten doen. En het een geeft ruimte aan het ander. Hoe meer je in het nu bent, hoe beter je kunt zien dat je denkwereld een artificiële realiteit is. En dat zal het makkelijker maken om er zonder angst naar te kijken. Ook diep onderdrukte herinneringen kunnen dan omhoog komen om te worden doorzien. En hoe meer herinneringen aan de oppervlakte komen en worden doorzien, hoe helderder het voor je wordt dat wat zich in je denken afspeelt geen realiteit heeft. Je ziet de droom als droom. Je kan hem laten voor wat hij is. En je ontspant. Je ontspant in het nu. De barrière verdwijnt en je versmelt in het geheel. En daar staat je iets heel praktisch ter beschikking. Iets dat ongenoegen verjaagt, dat zelfhaat doet oplossen en innerlijke rode stoplichten op groen zet. Verlichting is praktisch. Als er iets is wat deze planeet zal redden, zal het verlichting zijn. Want wat we nu ervaren is het tegenovergestelde van verlichting. We ervaren hebberigheid, angst, afgescheidenheid, haat… en het werkt niet. Het is niet praktisch.

Onze hoofden zitten vol met ideeën en we vertellen elkaar dat de meeste van die ideeën erg waardevol zijn. Dat zijn ze niet. Ze houden je van de praktische waarheid weg. Ze houden je weg van verlichting. Leg je vertrouwen in het moment, in de praktische waarheid, in het leven zelf – of hoe je het ook wilt noemen. Je zal niet over water kunnen lopen en geen doden tot leven kunnen wekken, maar je zal merken dat je wijzer bent, sterker, meer ontspannen en positiever – en dat is erg praktisch. Kijk met onschuldige ogen naar alles wat gebeurt. Het is zoiets als naar het leven kijken met de ogen van een oude man die niet meer verwacht het nog terug te zien, en tegelijkertijd kijk je met de ogen van een pasgeboren baby die het allemaal voor het eerst ziet. Als je die combinatie te pakken kunt krijgen, dat is fantastisch.

Dit artikel is geschreven door Taetske Kleijn, gebaseerd op diverse lezingen die Jeru Kabbal over dit onderwerp heeft gehouden tijdens Clarity Proces workshops.